LIBERDADE con AMOR e FORTALEZA CONSTANTE Ponvedra ao 21 de xuño de 2009 PUEQUENA HOMAXE PÓSTUMA, A VICENTE FERRER. Resulta fermoso e gratificante O feito de dar por desinterese, Non pedía ren á cambio. Amaba integramente aos seus semmellante, Habitantes dun país ateigado de inxusta miseria, Mais el tiña o sonriso perfecto Para cada ser necesitado. Non resulta doado, Erguer os espíritus tristes, Dóa seu ser aos necesitados. Soubo amar no máis fondo de si mesmo, Namentras parte do Globo Terráqueo, Desentendíase, como é hábito, Da necesidade allea. Están de nós afastados E nos somos unha economía forte, Que amosamos o noso descontento Ao mínima esixencia non cumplida. Pero él con toda a súa fotaleza íntegra, Soubo quitalos da máis bárbara miseria. Foi expulsado do país do branco marfil E dos maravillosos templos, Por axudar a seres necesitados, Por mor dos enganadores dos pobres, Que querían deixar de ser. A vileza satánica quería facer máis difícil, Afastarse da superviveza...
