Para cada ser necesitado. Non resulta doado, Erguer os espíritus tristes, Dóa seu ser aos necesitados. Soubo amar no máis fondo de si mesmo, Namentras parte do Globo Terráqueo, Desentendíase, como é hábito, Da necesidade allea. Están de nós afastados E nos somos unha economía forte, Que amosamos o noso descontento Ao mínima esixencia non cumplida. Pero él con toda a súa fotaleza íntegra, Soubo quitalos da máis bárbara miseria. Foi expulsado do país do branco marfil E dos maravillosos templos, Por axudar a seres necesitados, Por mor dos enganadores dos pobres, Que querían deixar de ser. A vileza satánica quería facer máis difícil, Afastarse da superviveza cotiá. Protestaron os negociantes da miseria, El tivo que deixar á xente amada. Resulto fermoso engadir e dar, Loitar pola ialma alléa, Polo feito de facer o ben máximo, A túa fonda entrega Aos seres débiles que necesitan Ser, fondamente amados No seu ser íntegro e perfecto Decer Terceiro Mundo, É un vulgar insulto. Necesitan tanto amor coma nós. Que é o que nós non temos? Que laio absurdo inventaremos? Axudar, dignifica a túa persóa. Queixarse innecesariamente, E un vulgar insulto ao próximo. Eu, desexo, o teu eterno descanso, Somentes soubeches pensar No ser incomplento, O mundo da tristura, E do amor necesitado. Miguel Dubois. |
VIVE PARA VIVIR A VIDA. VIVE VIVINDO, DÍA A DÍA. FAI DA TÚA VIDA UN INTRE DE LEDICIA INTENSA. SÉ TI MESMO, SEMPRE. OBSERVA, VIVE OBSERVANDO. SE TES QUE XULGAR FAÍNO, MAIS NON PREXULGUES E XAMÁIS CONDENES A NINGUÉN. SE CONDENARAS O QUE NA FRONTES TES, TI TE CONDENARÍAS A TI MESMO. FAI USO DOS TEUS DEREITOS, SEMPRE. O MAIOR DEREITO QUE CHE CORRESPONDE É O DE SER LIBRE. CREE FIRMEMANTE NA LIBERTADE PERSOAL E FAI USO DAS FERRAMENTES QUE CHE FAN CONVIVIR CÓ RESTO DA SOCIEDADE.
miércoles, 15 de julio de 2009
PEQUENA HOMAXE PÓSTUMA A VICENTE FERRER
AMOR EN SAN XOAN
AMOR E DOZURA É VIVIR
Pontevedra, ao 20 de xuño de 2009
AMOR EN SAN XOÁN
Como explicarche o senso interno,
Dete amor enteiro que me ateiga,
Xa non sinto un absurdo medo,
Que quebrántame o paz interna,
Acedo, sen piedade nen omisión,
Ao fondo interno do teu lindo sorriso.
Non penas, de favor,
Sorrisos acesos dabondo quixer,
Non quero ser paxaro ferido
Dunha guerra inútil.
Verte a ti, enteira como eres,
Ver a fronte constande de ledicia,
Que comimigo compartes,
Significa para min, o feito de vivir contento.
As veces, cando durmes, fondamente,
Mírote atento e devagar,
Escoito o teu respirar fondo,
E non soño que estou de ti afastado.
Amar canto ti me digas,
Fuxir da dor dura e dos queixumes,
E crear o noso mundo placenteiro.
Amar, día a día, cun senso fondo
Interior de resucitar o tempo perdido,
Ou aquel soño incumplido.
Síntome ledo coa mirada fixa
Na beleza que non asfisia e enamora.
A vida carece de sentido,
Se non queres amar, de vagar,
Como estímulo vital a beleza interior.
Non ten senso a linguaxe inadecuada,
Hai palabras acabadas,
Que algúen, inútilmente,
Fai uso delas.
Ama a beleza enteira,
Ama ao ser amado,
Ama a vida enteira,
Ama os intres delicados,
As postas dun sol vermello e forte,
A Natureza está viva,
E cando a lúa saia,e as estrelillas cintileantes,
Sexan as súas compañeiras nouturnas
Observa a beleza do mar prateado
Que reflexa
A fermosa lúa de verán.
Ama, sempre, para seres amado,
Todo será máis doado,
Espantamos os sinistros verbais
E os queixumes lentos,
Das árbores escuras.
Dame máis vida,
Dame o xeito de vivir con xeito,
Dame senso a miña existencia.
En cada lugar senlleiro,
Hai un gran espazo para amar.
Queimamos a paixón correspondente,
Damos senso ao vivir enteiro,
E non perdemos o tempo para deixarnos de amar.
O amor ten unha dimensión fonda,
Que me fae achegarme aos demáis,
No que o sacrificio é recompensado
Co verbo amar.
Todo ten o correcto senso,
Senso para o amor,
Para esquencer calquera tipo
De doenza social como o odio o xenreira.
Vivo na paz miña interior,
Por eso son home feliz,
Que afronta o perigo
Coa valentía correspondente.
Que ben me sinto a túa beiriña
Trasparente o meu espírtu,
Porque nada teño que agacharte.
Son a fogueira acesa
Bela e fermosa con lapas azúis e amarelas,
Meu amor son a fogueira viva,
Son o lume en movemento,
A noite está fermosa
E a túa rente todo afáiseme máis cálido.
A ti achégome docemente,
Que bonita é estar a túa rentiña.
Mira a lúa chea nesta Noite Fermosa.
A paisaxe pinta diversas cacharelas,
A xente canta e bebe viño,
San Xoan a Noite noitiña,
A Noite de San Xoan,
Comeza o verán querido,
Deséxovos a todos e todas vós,
Moita felicidade intensa,
Que déan sentido o verbo amar,
Por sempre.
Miguel Dubois.